پارت ۳ اسپیکینگ آیلتس چیست؟
Part 3 آخرین بخش Speaking است و معمولاً حدود ۴ تا ۵ دقیقه طول می‌کشد. این بخش به موضوع Part 2 مرتبط است، اما سؤال‌ها از تجربه شخصی فاصله می‌گیرند و کلی‌تر و انتزاعی‌تر می‌شوند.
مثلاً اگر در Part 2 درباره کتابی که خوانده‌اید صحبت کرده باشید، در Part 3 ممکن است درباره اهمیت مطالعه در جامعه، تغییر عادت‌های مطالعه یا نقش آموزش سؤال شود.
تفاوت اصلی Part 1 و Part 3 همین‌جاست. در Part 1 بیشتر درباره خودتان حرف می‌زنید؛ محل زندگی، کار، تحصیل یا علایق. در Part 3 باید درباره یک ایده یا مسئله صحبت کنید و آن را توضیح دهید.
چرا Part 3 برای خیلی از داوطلبان سخت‌تر است؟
ممکن است کسی در Part 1 خیلی راحت درباره شهر، شغل یا علایقش حرف بزند، اما وقتی با سؤالی مثل Why do you think societies value creativity? روبه‌رو می‌شود، برای چند ثانیه نداند چه بگوید.
این اتفاق همیشه به دلیل کمبود واژگان نیست.
در Part 1 بیشتر اطلاعاتی را بیان می‌کنید که از قبل می‌دانید. برای توضیح محل زندگی لازم نیست همان لحظه یک استدلال بسازید. اما در Part 3 باید معمولاً یک نظر انتخاب کنید، برایش دلیل بیاورید و ایده را ادامه دهید.
دلیل دیگر این است که بعضی داوطلبان دنبال پاسخ «درست» می‌گردند. در بیشتر سؤال‌های Part 3 قرار نیست دانش تخصصی شما درباره اقتصاد، جامعه یا آموزش سنجیده شود. مهم این است که بتوانید یک پاسخ مرتبط بسازید و آن را به زبان انگلیسی ادامه دهید.
در معیارهای Speaking هم چیزی به نام «درست بودن نظر» وجود ندارد. ارزیابی بر اساس Fluency and Coherence، Lexical Resource، Grammatical Range and Accuracy و Pronunciation انجام می‌شود.
یک ساختار ساده برای جواب دادن در Part 3
به‌جای حفظ کردن جواب‌های کامل، بهتر است چند روش برای بسط دادن پاسخ تمرین کنید. یکی از ساده‌ترین ساختارها این است:
نظر → دلیل → مثال → اشاره به طرف دیگر
مثلاً برای سؤال Why do you think societies value creativity? می‌توانید پاسخ را این‌طور جلو ببرید:
نظر:
I'd say most societies value it because it's tied to economic survival.دلیل:
Industries change quickly now, so the ability to come up with something new matters more than following a fixed procedure.مثال:
In my own field, the people who get promoted are usually the ones who propose a different way of doing things, not necessarily the ones who work the longest hours.دیدگاه مقابل:
That said, I think some societies value creativity more in theory than in practice, because schools may still reward memorisation.
قرار نیست همه پاسخ‌ها دقیقاً چهار مرحله داشته باشند. این ساختار فقط کمک می‌کند جواب بعد از یک یا دو جمله متوقف نشود.
چند الگوی دیگر هم برای تمرین مفیدند.
مقایسه گذشته و حال:
Twenty years ago... whereas now... and I think the main reason for that shift is...
این ساختار برای سؤال‌هایی مثل Do you think things have changed...? کاربرد دارد.
بررسی دو دیدگاه:
There are two ways of looking at this. On one hand... on the other... personally, I lean towards the first because...
پیش‌بینی:
It's hard to say, but I'd expect... simply because...
عبارتی مثل It's hard to say می‌تواند شروع طبیعی پاسخ باشد، اما باید بعد از آن واقعاً پاسخ را ادامه دهید.
چطور برای فکر کردن چند ثانیه وقت بخریم؟
لازم نیست بلافاصله بعد از تمام شدن سؤال شروع به صحبت کنید. چند ثانیه فکر کردن طبیعی است. مشکل زمانی ایجاد می‌شود که مکث‌های طولانی و مکرر وارد پاسخ شوند.
می‌توانید هنگام فکر کردن، جمله‌ای بگویید که همچنان به سؤال مربوط باشد.
بازگویی موضوع:
So whether governments should fund the arts... that's an interesting question.محدود کردن پاسخ:
I can really only speak about my own country here, but...مشخص کردن شرط پاسخ:
That probably depends on what kind of school we're talking about.
این عبارت‌ها با fillerهایی مثل um، you know یا like فرق دارند، چون بخشی از معنی پاسخ را منتقل می‌کنند.
البته نباید یک جمله آماده را قبل از تمام پاسخ‌ها تکرار کنید. اگر هر سؤال را با That's an interesting question شروع کنید، خیلی زود مصنوعی به نظر می‌رسد. بهتر است چند روش متفاوت داشته باشید و فقط زمانی استفاده کنید که واقعاً به آن نیاز دارید.
اگر واقعاً درباره موضوع نظری نداشتیم چه کنیم؟
گاهی سؤال درباره موضوعی است که قبلاً هیچ‌وقت درباره‌اش فکر نکرده‌اید. این اتفاق طبیعی است. لازم نیست برای پاسخ دادن متخصص باشید.
یک راه این است که صادقانه شروع کنید و بعد نظر تقریبی بدهید:
I've honestly never thought about it, but if I had to guess, I'd say...
مهم این است که بعد از جمله اول ادامه دهید. گفتن I don't know و تمام کردن پاسخ فرصت زیادی برای نشان دادن زبان شما ایجاد نمی‌کند.
راه دیگر این است که از تجربه شخصی شروع کنید.
I don't know much about the policy side, but from what I saw at my own school...
این کار یک سؤال انتزاعی را به چیزی نزدیک‌تر به تجربه شما تبدیل می‌کند.
یا می‌توانید سؤال را به دو حالت تقسیم کنید:
I'm not sure there's one answer. It probably depends on whether we're talking about big cities or small towns.
بعد یکی از این دو حالت را انتخاب کنید و توضیح دهید.
نیازی هم نیست برای قوی‌تر کردن پاسخ آمار بسازید. اگر عدد واقعی را نمی‌دانید، عبارت‌هایی مثل many people یا most people I know طبیعی‌تر و امن‌تر هستند.
چرا حفظ کردن پاسخ‌های Part 3 ایده خوبی نیست؟
تمرین موضوعات رایج مفید است، اما حفظ کردن یک پاسخ کامل برای هر موضوع معمولاً انعطاف شما را کمتر می‌کند.
اول اینکه سؤال واقعی ممکن است دقیقاً همان چیزی نباشد که تمرین کرده‌اید. موضوع مشابه است، اما زاویه سؤال می‌تواند تغییر کند.
دوم اینکه پاسخ حفظ‌شده معمولاً از نظر سرعت، آهنگ و حتی سطح واژگان با بقیه صحبت شما فرق دارد. وقتی سؤال پیگیر مطرح شود، این تفاوت بیشتر مشخص می‌شود.
و مهم‌تر اینکه Part 3 یک گفت‌وگوست. مصاحبه‌گر آیلتس ممکن است بر اساس جواب شما سؤال بعدی را تغییر دهد، بنابراین نمی‌شود کل مسیر را از قبل حفظ کرد.
بهتر است ساختار پاسخ دادن را تمرین کنید، نه متن پاسخ را. اگر بلد باشید نظر بدهید، دلیل بیاورید، مثال اضافه کنید و در صورت نیاز دیدگاه دیگری را هم مطرح کنید، این مهارت روی موضوع‌های مختلف قابل استفاده است.
اگر مصاحبه‌گر آیلتس با شما مخالفت کرد چه؟
در Part 3 ممکن است بعد از پاسخ شما سؤالی مثل این مطرح شود:
But some people would argue the opposite. What would you say to them?
یا:
You said education matters most, but isn't income more important?
این سؤال‌ها به این معنی نیستند که پاسخ قبلی شما اشتباه بوده. مصاحبه‌گر آیلتس ممکن است بخواهد ببیند آیا می‌توانید موضوع را از زاویه دیگری بررسی کنید و پاسخ را ادامه دهید.
می‌توانید روی نظر قبلی خودتان بمانید:
I'd still say education comes first, because income without education may not be sustainable in the long term.
یا موضع را کمی تغییر دهید:
That's a fair point. Maybe it's less about which one matters more and more about the fact that they usually influence each other.
هیچ اشکالی ندارد که بعد از شنیدن سؤال جدید، نظر خودتان را دقیق‌تر یا محدودتر کنید. هدف این نیست که در یک بحث برنده شوید؛ باید بتوانید گفت‌وگو را ادامه دهید.
چطور Part 3 اسپیکینگ آیلتس را تمرین کنیم؟
فقط خواندن فهرست سؤال‌ها برای تمرین Part 3 کافی نیست. باید واقعاً پاسخ بدهید و صدای خودتان را بشنوید.
یک سؤال را چند بار با پاسخ‌های متفاوت تمرین کنید. مثلاً بار اول پاسخ را با دلیل و مثال جلو ببرید، بار دوم دو دیدگاه را مقایسه کنید و بار سوم از تجربه شخصی شروع کنید. هدف این است که بتوانید برای یک سؤال بیش از یک مسیر پاسخ پیدا کنید.
صدای خودتان را ضبط کنید. هنگام گوش دادن به فایل ببینید کجا مکث‌های طولانی دارید، کجا پاسخ ناگهان تمام می‌شود و آیا ایده‌ای که در ابتدای جواب مطرح کرده‌اید تا انتها ادامه پیدا می‌کند یا نه.
سؤال پیگیر بسازید. بعد از هر پاسخ از خودتان بپرسید: «اگر کسی مخالف این نظر بود چه می‌گفت؟» بعد حدود ۳۰ ثانیه به همان دیدگاه پاسخ دهید.
برای تمرین ساختارمند Part 1، Part 2 و Part 3 می‌توانید از صفحه اسپیکینگ لاتورین شروع کنید.
اگر هنگام صحبت کردن بعضی صداها یا کلمات برایتان دشوار هستند، راهنمای تلفظ اسپیکینگ برای فارسی‌زبان‌ها هم می‌تواند به تمرین Pronunciation کمک کند.
اگر به آزمون نزدیک شده‌اید، علاوه بر تمرین جداگانه Part 3 بهتر است یک Speaking کامل و زمان‌دار هم انجام دهید تا ببینید بعد از Part 1 و Part 2 همچنان می‌توانید پاسخ‌های طولانی‌تر و انتزاعی‌تر را مدیریت کنید.